 |
||||
|
|
||||
|
نهانخانهی سیاست / فرار نافرجام از بحران!حکومت اسلامی ایران از بعد از ماجراهای پس از انتخابات تاکنون تلاش فراوانی برای بازسازی اوضاع و عادی ساختن جریان معمول حکومتداری و زندگی در کشور کرده که بنا به دلایلی این سلسله عملیات عادیسازی به ثمر ننشسته است. فعالیتها و سیاستورزیهایی که اخیراً به اوج خود رسیده و به قصد انحراف افکار عمومی از اصل موضوع اتخاذ گردیده و یا در حال انجام است.
مطرح کردن موضوعهایی همچون: 1. بحث هدفمند کردن یارانهها 2. تقسیمبندی مردم در دهکها و خوشهچینیها و وعده ی پرداخت وجوهی در آستانهی سال نو به آنان 3. به راه انداختن مناظرههای رادیو ـ تلویزیونی 4. بحث فوریت تعویض خودروهای ساخت قبل از سال 1357 با قیچی دو لبه تهدید قطع سهمیه بنزین، توقیف آنان و فرصت وام و تعویض خودرو کهنه با نو با رنگ دلخواه صاحب خودرو موردنظر 5. راهاندازی مجدد بحث شربت تریاک و مبارزه جدی با مسألهی اعتیاد 6. راهاندازی پروندهی مجدد برخورد با صاحبان موتورسیکلت و بدحجابان 7. تصویب لایحهی جدید برخورداری از چندهمسری 8. پررنگ کردن اخبار جوی و آب و هوا 9. پرداخت سهامهای عدالت به ویژه به بازنشستگان و سپیدمویان که سلسله جنبان خانوادهها هستند. 10. مطرح کردن بحث آلودگی هوا در کلان شهرها که مردمان آن تأثیرگذارترین افراد کشور در تحولات اجتماعی هستند 11. به راهانداز بحث حتمی بودن زلزله در تهران 12. جلو انداختن رویدادهای هنری ـ ادبی جشنواره سالانه فجر برخلاف سه دهه گذشته و سنتشکنی زمانی در این امر 13. آزادسازی فیلمهای سینمایی که سال ها در محاق توقیف به سر میبردند 14. کنترل بیش از حد رسانهها و خطدهی به آنان 15. افزایش و تولید عناوینی جدید از جراید روزانه و هفتگی دست راستی برای فشار و هدایتهای رسانهای بیشتر 16. سرعت دادن به تحرکات دیپلماتیک در عرصهی داخلی و خارجی با افزایش سفرهای خارجی و تند کردن ریتم سفرهای استانی 17. از سرگیری وعدههای واگذاری قریبالوقوع خانههای ارزانقیمت به مردم 18. افزایش تولید و پخش سریال ها و فیلمهای سینمایی در تلویزیون 19. به راه انداختن پروندهی دوبارهی زندان کهریزک با استفاده از تاکتیک صدور و نزول اخبار رسانهای به شکل قطرهای و در عین حال ممتد 20. تلاش برای جلوگیری از احکام اعدام و حبسهای طویلالمدت برخلاف فشار افراطیون و برای جلوگیری از ضرباهنگ تنش و خشونت در جامعه 21. ایجاد جو خوف و رجاء با مطرح کردن احتمال افزایش چند برابری تعرفههای عمومی آب و برق و گاز 22. راهاندازی بحث عمومی تغییر نظام آموزشی، حذف مرحلهی راهنمایی و تعطیلی آزمایشی روزهای پنجشنبه هر هفته برای دانشآموزان دبستانی 23. چو اندازی بحث سبدهای حمایتی نوروزی کارمندان و اعلام زودهنگام میزان عیدی، پاداش و حقوق آنان و کارگران و بازنشستگان 24. اعلام تغییر قانون کار و انتخابات و همینطور چندین دست سیاستورزی و تلاشهای دیگر تماماً بر اساس اهدافی بوده که کوشش داشته بحث انتخابات و وقایع اتفاقیه بعد از آن را تمام شده فرض نموده و مدار عادیسازی را در مناسبات فیمابین ارکان قدرت، نخبگان و مردم را طی کند. اما این فعالیتهای همهجانبه که میتواند اذهان اقشار مختلف جامعه را تا مدتها درگیر خود سازد، باز هم قدرت آن را ندارد که افکار حداقل بخش قابل توجهی از جامعه را آنچنان معطوف به خود سازد که از خواستهی بزرگ خود که همانا بازیابی و استرداد اعتماد است را بازدارد. باید توجه داشته باشیم که همانطور که قریب به 24 میلیون و پانصدهزار نفر با رأی خود در پشت سر دولت قرار گرفتند، از مجموعه 40 میلیون رأیدهنده بیش از 16 میلیون نفر به ایشان نه گفته و شش میلیون نفر واجدشرایط رأی هم که در این آزمون ملی شرکت نکردند، به نوعی در پشت سر این جریان قرار داشته که مجموع آن به 21 میلیون نفر میرسد که در مقابل آن مجموعهی 24 میلیونی در حالتی نسبتاً مساوی برخوردار بوده و نباید بدون اعتنا از کنار این سیل جمعیتی گذشت و خود را فریب داد. فیالواقع مشکل عمدهی دولت فعلی بر این اصل استوار است که حاضر نیست جریان به وجود آمده را بحران خوانده و اعتنایی به این صفشکنی گستردهی پیش آمده کند. حال آنکه اگر کانون قدرت مسائل را به شکل منطقی و عدالتمحورانه و با در نظرگیری حقوق شهروندی تمامیت جامعه و نه فقط بخشی از آن بنگرد و تلاش نماید تا مانع از اوجگیری رشد دیوار بیاعتمادی و تأمین آرا و جلب اعتماد آنان نماید، نیازی به تحرکات ایضایی که فاقد عمق نشان داده و بسیار زود در بستر تاریخی و یک به یک به فراموشی سپرده میشود و خواهد شد را نخواهد داشت. در حال حاضر به خوبی مشهود است که اهالی قدرت علیرغم حتا نرمشهایی که در راهاندازی مناظرهها در بدو امر از خود نشان داده و متأسفانه به شکل غریزی همان سیاست ابتکاری خود را تاب نیاورد و مناظره را به یکباره تبدیل به گفتوگو یک طرفه برای کوبیدن جریان مقابل نمودند، نمیخواهد که از اسب سرکش قدرت پایین آمده و لحظاتی را با جریان بدون مرکب پیاده طی کرده و در پی مصالحه و اعتمادآفرینی برآید. از همین سو راهی دیگر پیش گرفته و با به راه انداختن موجی از تاکتیکهای زودگذر و بیاثر، استراتژی نافرجامی را معیار عمل خود قرار داده که به وسیلهی آنان فقط میتواند در پی پاک کردن صورت مسأله بوده و برای مدتی کوتاه دست به وقتکشی زند. جالب است که «احمدینژاد» در مراسم تودیع و معارفه مدیرعامل ایرنا میگوید: «کشورهای سلطهگر و زورگو به وسیله شبکههای خبری خود سعی دارند اولویتهای زندگی مردم را سازماندهی و به آنها تحمیل کنند که به چه چیز باید فکر کنند و به چه چیزی فکر نکنند». (روزنامه ایران ـ 7 بهمن ـ ص 3) اما در حالی ایشان این جملهی حکیمانه را ابراز میدارند که خود وی و دولت و جریان در پشت سر ایشان هم به شکل غریزی سعی دارد که با مطرح کردن آن 24 مورد فوقالاشاره و موارد دیگر بخش قابل توجهی از جامعه را از اولویتهای اصلیاش بازداشته و آنها را وادار به فکر کردن به مسایل دیگر نماید! |
تاکنون هیچ اداره ارشادی از مطبوعات محلی استان شکایت نکرده ولی میتوان به صراحت گفت که اداره ارشاد در زمان شفیعی بیشتر از تمامی ادارات دیگر از مطبوعات محلی شکایت کرده و گزارش خلاف نوشته ولی به دلیل واهی بودن شکایت نامبرده به جایی نرسیده و همهی شکایتهایش در مرحلهی دادسرا مختومه شده است، بعد از به نتیجه نرسیدن شکایتهایش اقدام به «تذکر محرمانه» به دلایل واهی نموده و همچنین سوبسید سهمیه کاغذ که به طور سراسری به کل مطبوعات کشور تعلق میگرفت، از تعدادی از مطبوعات فعال استان محروم کرده است. بن کارت های کتاب خبرنگاران و مطبوعات را فقط به عدهای خاص دادند که بعضی از آنها در تمامی زندگیشان یک خبر تنظیم نکردهاند. برای تحت فشار قرار دادن و تعطیلی مطبوعات تمامی آگهی ادارات را در اداره ارشاد تجمیع و تعدادی از مطبوعات منتقد را از آن محروم کرده است. خلاصه بیش از یک سال و نیم است که ارشاد تمامی مزایا و کمکهای خود به مطبوعات را از نشریات مهم بوشهری دریغ مینماید و به نوعی نشریات بوشهری را تحریم نموده است.
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
