مصاحبه در رؤیا با سیدطالب هاشمی / شاعرِ شوریده‌حال و سید با کمال ادب و وقارِ دیار جنوب /بخش دوم

* سید جان فهمیدیم پی خدا هم خلوت می‌کنی، چه موقع بیده؟
ـ یه شو که تنهای تنها نشسه بیدُم/ دَرِه ری هر که جُز خُم بَسّه بیدُم
*سید جان هیچ‌که وِرت نبی، دوسی و قومی، خویشی؟‌
ـ نه، فقط خُم بیدُمو فکر و خیالُم/ خیالِ خالصو و صافو و زلالُم
*پس هیچ‌که وِرت نبیده؟
ـ چرا، ‌خمو شعرمُ، خُمو احساس پاکُم/ دِلِ بدَبختو از غم چاک چاکُم
*سید دی غیر شعرلت چه بی؟‌
ـ خمو او فکرِله بِکری که هر شُو/ مِثه موری تو مغزُم می‌کنن رُو
*سید احساس می‌کنم هنی هم بیده؟‌

سانسور آنتن‌ها. . .

جنگل ها که تعطیل شدند
در خشکسالی باران
برهوت سیب
تا ارتفاع سنگ ها
ادامه پیدا کرد
وقتی گلوهای سبز را
جراحی کردند
سانسور آنتن ها
از هجوم کلاغ ها

پرواز

در آید عاقبت این دل به پرواز
نماید زندگی را از نو آغاز
رَوَد در پهنه‌ی آن دشت آبی
شود با آن دگر همساز و همراز
تو می‌دانی که دارد آرزو دل
به پرواز آید آن باری چو شهباز
ببستی هر دری را روی این دل
خطا هست این بفرما گردد آن باز

به یاد بازرگان دانش استاد عبدالحسین شریفیان

عبدالحسین شریفیان در سال 1305 در شهر بوشهر به دنیا آمد. نام پدرش غلامعلی و نام مادرش شهربانو بود. غلامعلی شریفیان تا کلاس دوم ابتدایی درس خواند و پس از مریض شدن پدرش، مدرسه را ترک کرد و به کار پرداخت. او زبان عربی، هندی و کمی هم انگلیسی می دانست. مدت ها حسابدار و امین اموال حاج رئیس بود. به عراق، مکه، مصر، لبنان و هند مسافرت نمود. آن ها در محله بهبهانی های شهر بوشهر ساکن بودند، جایی که هم اکنون در محوطه ی اداره بندر قرار دارد. مرحوم حاج حسین فروزانی می گفت: مادرش شهربانو، بسیار باحافظه بود و هوش سرشاری داشت، که احتمالأ هوش عبدالحسین به مادرش رفته است.
آنگونه که خودِ او می گوید:. . .

کوچ استاد / به یاد استاد فرزانه عبدالحسین شریفیان

ساربان رفته‌ست
پر کشیده کاروان سالار
صبحدم، هنگام کوچ ایل
کاروان تنهاست.
آن بیابانی که میدانی نهایت را ندارد پیش
پیشِ روی کاروان گسترده بال خویش
ایل بی‌سردار
ایل در تشویش
باغبان رفته است

«بیرون پریدن از صف» / تأملاتی در باب زندگیِ اضطراری و توتالیتاریسم

1. «آگاهیِ نشانه شناختی‌ی ما در امروز، می‌تواند فردا متضمنِ رهایی‌امان باشد.» (اُمبرتواکو)
احساس تنهایی و عزلت‌گرایی در نظام‌های توتالیتر به گونه‌ای مدلولِ واقعی‌ی انباشتِ قدرت در دستِ جریانی مطلق‌گرا می‌باشد که به نوعی تهی‌شدگی فرد، روی دیگرِ فربه شده‌گی هژمونیِ کسانی بر قدرت است. آن‌گونه که «میشل فوکو» از رسوخِ قدرت در کوچک‌ترین روابطِ انسانی حرف می‌زند و معتقد است که ابزارها و روحِ حاکم بر روان‌پزشکی، پزشکی، علوم انسانی و …همگی، قصد دربند کردنِ روانِ انسان و سعی در نظم‌بخشی به تمامِ کنش‌های او را دارند، لذا از این منظر به گونه‌ای خودآگاهانه، نظام‌های توتالیتر، باعثِ ایجاد خلأ و تهی‌شدگیِ . . .