نوروز، جلوه‌گاه اسطوره‌ی آفرینش

اقوام باستانی در دوران اساطیری یا تاریخی،
هر چند دارای ساخت‌های اجتماعی ـ فرهنگی گوناگون بودند،
اما همگی به گونه‌ای با مفهوم «نوشدگی» و «نوروز»
آشنایی داشتند. انسان‌های دوره‌ی اساطیری معتقد بودند
که جهان بر الگوی تکوین یا مطابق اسطوره‌ی آفرینش،
هر سال یا در هر دوره‌ی زمانی، نو می‌شود.
هر چند روزگاران درازی است که نوروز،
آیین کهنسال و عید ملی ایرانیان از پیش از اسلام
تاکنون به شمار می‌رود، اما اقوام باستانی دیگر از جمله ساکنان
سومر، عیلام، بابل و مصر سال نو را از دیرباز جشن می‌گرفته‌اند یا آیینی همانند نوروز ایرانی داشته‌اند.

با نبضِ سبزِ نوروز

از پله‌های هفت سالگی که پایین آمدم، یواش یواش از پله‌ی دوم معصومیت بالا رفتم و لا‌به‌لای شاخه‌های درخت توت سفید کنار "حوا" نشستم و حرف زدم. همه چیز آرام بود، پرنده بال نمی‌زد و دل من در جست‌وجوی چند دانه گندم و یک شاخه‌ی سیب بال‌بال می‌زد. گفتم: چقدر خوب است سیب، چقدر خوب است توت، محبت و چقدر سبز است این گندم که دارد نغمه‌خوان می‌آید. شمردم یک دانه که نه، خیلی خیلی زیاد شد و همین طور آب و آینه را هم جاری کرد روی احساس برگ و دست‌اش پُر از چراغ بود و یک سفره که از جنسِ دعایِ تحویلِ زندگی بود، دعای تحول بود و "آدم" دست‌ام را که نه، پله را شکست و من افتادم زمین...