و همچنان کودک بمان ...به مناسبت میلاد عیسی مسیح

بیابان‌ها را طی می‌کنیم. باد، شلاق‌های خشمش را بر اندام‌مان می‌نوازد. خورشید، آتشِ غیظ‌اش را بر ما فرو می‌فرستد. به هر کجا که می‌نگریم ، بیابانی را می‌بینیم تا ناکجا آباد و شب، سایه‌ی وحشتش را به نمایش می‌گذارد. آسمانِ کویر نیز، شیونِ ستاره سر می‌دهد و این چنین همه سوگوارند. ما نیز زانوانِ غم را در آغوش کشیده‌ایم تا مرگ ما را در آغوش بکشد. چه مهربان بیابانی! خار‌هایش را نیز از ما دریغ نمی‌کند و ردّ پای بی‌کسی‌اش را بر تن‌مان می‌نهد.
می‌دانم که مقصد‌مان جایی زیرِ سقفِ همین آسمان است و فرصت‌مان تا انقضای عالم. و ما اما همچنان می‌رویم؛ تا که از پای می‌افتیم بر می‌خیزیم. خسته اما درمانده نشده‌ایم. بیمار و رنجورنه‌ایم. زخمی لیکن از پای در نیامده‌ایم. نمی‌رسیم