 |
||||
|
|
||||
|
بهای وطن پرستیبهای وطن پرستی
اوضاع ناآرام و متشنج پاکستان در واپسین روزهای سال 2007 میلادی موجب ضایعه اسفناک ترور بینظیر بوتو نماد آزادی خواهی و رهبر دگر اندیش حزب مردم گردید. در کشوری که خشم و خشونت، افراطیگری و تظاهر به دینداری تحت تأثیر القائات القاعده، طالبان و هابیون هر روز عمق بیشتری مییافت، چنان واقعهی تکان دهندهای، قابل پیشبینی بود. گروهی به آن جنایت دلخراش متهم هستند که با دیالوگ و منطق دین و سیاست بیگانهاند و تنها به زور اسلحه و قدرت برتر میتوان با آنان سخن گفت. آنها تحت هر نام، کسانی هستند که متأسفانه از دین و دینداران مطیع و خدا ترس و آیین رسولش «ص» به مانند ابزاری برای برون رفت از هر بن بستی سوء استفاده میکنند و تبعات آن را هرگز اهمیت نمیدهند، در چنان مملکتی تنها نظامیان با تکیه بر نیروی رزمی ارتش و توپ و تفنگ قادر هستند مردم را تا حد اعتدال کنترل کنند، وضعیتی که نه در سایه دمکراسی روی میدهد و نه به خاطر تقید و تعهد افراد به دین، زیرا حاکمیت ژنرالها برای آرامش کشور و سرکوب نا آرامی پدید میآید که گرایشهای حزبی در آن کودتاها کمتر به چشم میآید. تاریخ پاکستان و کودتاهای با سرانجام شاهد این ادعاست، ژنرال؛ "ایوب خان"، با تفکرات سیاسیِ بیشتر زمینه ساز خیز «نمایان» "ذوالفقار علی بوتو" شد که با بیم و امید شهادت و احتیاط راه پر مخاطره ورود به دمکراسی و آزادی را آغاز نمود، ارتش و کودتا مهمترین دغدغه سیاسی او برای پیشبرد آن پروژه بود، بر پایی نظامی آزاد، ارتشی به دور از مسایل سیاسی و خاصه در خدمت نظام و حکومتی پارلمانی که البته متکی بر آراء قبایل و طوایف بود، وی را با نظامیان رو برو کرد و ژنرال "ضیاء الحق" بنیاد گرایی، «وهابی» با کودتایی غیر منتظره بوتو را از مسند قدرت به زیر کشید و به زندان انداخت که در محکمه آن ناعادلانه به مرگ محکوم و اعدام شد. خون ذوالفقار در اتفاقی عجیب چراغ حیات «ضیاء» را خاموش کرد تا نوبت به "نواز شریف" از حزب "مسلم لیگ" رسید و این یکی هم در پس تسویه حساب «شخصی ـ سیاسی» زمام دولت را به ژنرال مشرف سپرد و خود به صورت تبعید به عربستان رفت. در دههی 1980، بینظیر بوتو در رشته جامعه شناسی دانشگاه آکسفورد مشغول به تحصیل بود و در حالی که 34 سال از عمرش میگذشت با وضعیت سخت روحی، روانی و در پس آن همه اتفاقات ناگوار پا به عرصه سیاست نهاد. ملت پاکستان که از عمل بیرحمانه ضیاء ناراضی بودند و عواطف آنان جریحهدار شده بود نسبت به شخص «بینظیر» و خاندان بوتو احساس همدردی و همراهی بیشترین نمودند و همین امر سبب شد تا وی در سال 1988 به صدارت پاکستان برسد. پایههای قدرت بینظیر ساختار قبیلهای داشت لذا میشود از دور رد پای فئودال و اِعمال فشار قومی را در جا به جایی قدرت شاهد بود. اگر حزب مردم روانکاوی شود و درون سیستم رهبری حزب با دقت بررسی گردد، معادلات غیرسیاسی و سیگنالهای غیر دمکراتیک را میتوان در هرم قدرت حزب زیر سایه نام خاندان بوتو که یکسره به قبایل و طوایف متصل است و به تمایلات نوگرایانه، برای شکستن بن بستهای سیاسی با رعایت عرف جوامع آزاد در رفتار و سیاست بوتو قابل رؤیت بود اما خطاهای سیاسی او و فرصت دادن به افراط گرایان هم از دید کارشناسان دور نماند. تحلیل گران امور سیاسی با جمعآوری اطلاعات و شرایط کلی پاکستان، برخورد ایدئولوژی مذهبی و سکولاریسم بوتو را اجتناب ناپذیر تفسیر کردند و بر این باور بودند که: بوتو در آنِ واحد نمیتوانست هم آراء مذهبیون و افراطگرایان را داشته باشد و هم میان مردم «عادی» در هیئت یک زن مسلمان دمکرات ظاهر گردد و «تار و پود» فرش سکولار را نقش مردم پسند زند. به هر روی مشرف با پیشنهاد و تمایل غرب حاضر به انجام انتخابات و بازگشت تخت وزیران تبعیدی یعنی «بینظیر و نواز» شد و این اتفاق در حالی صورت گرفت که اولی به همراه شوهرش«زرداری» متهم به فساد مالی بود و شریف به اتهام قتل و شریک برادرش در اختلاس تحت پی گردد قانونی قرار داشتند. پرسش اکثر مردم پاکستان این است که مشرف با کدامین اختیار و مجوز، قانون را فدای مصالحهی سیاسی کرده است؟ جغرافیای انسانی پاکستان صرف نظر از تمرّد و سرپیچی ایلات، ولایات شمالی و زیر دستان همیشه دچار مشکل فرهنگی، سنتی و قبیلهای بوده و اگر گاه به گاه دولت در آن مناطق حضور مییابد به طور موقت است زیرا دولت مرکزی را مانع اهداف خود میبینند و به همین دلیل هم اجازه نمیدهند دولت در آن نواحی اقدامات تأمینی، عمرانی و یا فرهنگی نماید. توجه دولت به نقاط مهم شهری، تأثیر گذاری شهرهای عمده و دوری مناطق مذکور از پایتخت سبب شده تا آن ولایات به دور از حوزهی امنیتی و سیاسی کشور، امروز پناهگاهی امن برای القاعده، طالبان و گروههای ترور و وحشت باشد. به هر روی اطلاعات و اخباری که از پاکستان میرسد نگران کننده است، عدم ثبات امنیتی، سیاسی، و اجتماعی اعمال آزادانه گروههای مرگ و ارعاب نشان میدهند که سونامی سیاسی پاکستان در راه است و آن کشور روزهای سخت و غمباری را پیش روی خواهد داشت. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
