 |
||||
|
|
||||
|
حسین؛ عصارهی هستیحسین؛ عصارهی هستی
امام حسین(ع) بیشتر از آب، تشنهی لبیک بود اما افسوس که به جای افکارش زخمهایش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بیآبی و تشنگی معرفی کردند. «دکتر شریعتی» از واقعه و فاجعه عاشورا در کربلا بیش از هزار و سیصد و اندی سال میگذرد ولی هر ساله از اول محرم تا دهم محرم آن قدر تازه و گرم میگردد که هر انسانی وقتی فضا و احوال این روزها را مورد مُداقه قرار میدهد احساس میکند که هم اکنون عاشوراست و یاران حسین (ع) در کنار امام خویش مشغول نبردند و روی همین اصل است که هر گوینده وقتی بر منبر میرود و کلامی از حسین و مظلومیت او میگوید، چشمها بستر اشک میشوند و قلبها شیشه گونه میشکنند. اما یک نکته که باید خیلی دقیق به آن اندیشید آن است که چرا پس از گذشت سالیان متمادی از نهضت آزادی خواهانه و ظلم ستیزانه عاشورا، این حادثه، کهنه و فراموش نمیشود و حتی با وجود تکرار، دلزدگی نمیآورد؟ این چه راز و رموزی دارد؟ این چه معجزهایست که گذشت و تنوع طلبی زمان شاملش نمیشود؟ شاید بتوان گفت یکی از دلایل اصلی این حقیقت، خالص و ناب بودن آن باشد. توجه کنید چرا "قرآن" کهنه شدنی نیست، چرا قرآن از گزندها و دستبردها و دست کاریها مصون و محفوظ مانده؟ چرا قرآن با این همه دشمن در عصر خود و عصر کنونی، بِکر مانده و کسی جرأت و یارایی تحریف و تخریب آن را پیدا ننموده؟ یقیناً واقعیتی جز ناب بودن و خالص بودن آن نمیتوان متصور شد. کربلا و عاشورا و حسین(ع) نیز اینگونهاند، خالص و ناب بیشک میتوان گفت و ادعا کرد حسین (ع) اکسیر هستی و رمز خلقت است. کتاب امتحان انسانیت است. فرهنگ زندگی آزاد است. ندای حقیقی «هیهات من الذله» برای آدم و عالم و برای انسانیت است. در هر روش و منش و عقیدهای، آن جا که رو به لشکر یزید میفرمایند: "اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید" مبین همین حقیقت است که حسین (ع) تنها مربوط به اسلام و شیعه نیست. حسین(ع) یک فرهنگ عمومی و انسانی برای تمام بشریت است که با هر مسلک و مرام در برابر ظلم و بیعدالتی و حقکشی و انحراف و انحصار طلبی و خود بینی و برتر بینی و ویژه نگری و تلبیس و مقدس مآبی بایستند و مبارزه کنند. همهی خصلتهای انسانی و نیکو و کریمه که با ارادهی پروردگار ممزوج شده در روح و پیکر و خلق و خوی حسین(ع) حلول کرده و از او حسینی ساخته که در میان همهی اولیاء مقرب و معصومین فقط اوست که لقب «سفیر»ی خدا را به خود اختصاص میدهد. شما در دعای امام حسین نگاه کنید آن جا که میگوید: «السلام علیک یا سفیرالله» سلام بر توی ای سفیر خدا ای حسین. یا در زیارت وارث، حسین (ع) وارث همهی پیامبران و اولیاء و معصومین معرفی میگردد حتی حضرت رسول خاتم:السلام علیک یا حسین وارث آدم، وارث نوح نبیالله، وارث موسی کلیمالله، وارث عیسی روحالله و السلام علیک یا وارث حبیبالله، سلام بر تو ای وارث حبیب خدا محمد مصطفی (ص). حالا توجه کنید که اگر اولیاء و مقربین پروردگار «معجزاتی» داشتند مثل عیسی و موسی و رسول اکرم، که هر که سوای از جسمشان بود مثل، ید بیضا و مرده زنده کردن و شق القمر، معجزهی امام حسین (ع) حتی از جسم و جان شیرینش جدا نیست. خون حسین معجزه قرون گذشته بود و برای آینده هم خواهد بود. رهبران جهانی ـ مذهبی و … گاهی با کتاب و فرهنگ سازی پدیده میشوند، حسین (ع) با فرهنگ سازی و در نهایت خون خودش و یارانش و فرزندانش معجزه کرد. حسین چراغی هدایتگر است و این چراغ و این معجزه هر سال متوالی گرم تر از سال قبل، روشنتر و جذابتر و بیدار گرتر و درخشان تر جلوه میکند و در هر سال ضمیر خُفتهی عدّهی زیادی از مردم تحت ستم و جور حاکمان خود را بیدار و روشن میسازد و این معجزه انکار ناپذیر خواهد بود. بشر امروزی به صورت عام و شیعه به صورت خاص هیچ بهانهای برای پیروی نکردن از اسلوب انسانیت و آزادی خواهی و دنبال انحراف رفتن و ظلم کردن یا ظلم پذیری ندارد. انسان امروز، مسلمان امروز، شیعه امروز، نمیتواند از خداوند خویش گلهمند باشد که تو 24 هزار پیامبر با کیفیتها و احوال مختلف در فواصل زمانی برای بندگانت تا حضرت رسول اکرم به عنوان خاتم فرستادی اما چرا ما را بعد از رسول تا کنون رها کردی و حجتی برای ما نفرستادی ؟ نمیتواند بشر امروز این خواسته و گلهمندی را از خدای خویش داشته باشد، چرا که حسین مُعجزه و حجت و ولی هر عصر و زمان است. عاشورا یک حادثه و واقعه نیست، گرچه فاجعه بوده اما همهی اینها برای این بوده که عاشورا به صورت یک فرهنگ تمام عیار برای بشر آتی و آتیهی بشر درآید و درآمده، اما ما عقب ماندهایم. ارمنیها، زرتشتیها، کلیمیها هر ساله مجدانه و از روی ذوق و شوق در مراسم حسینی شرکت میکنند، نذورات دارند، حاجات دارند، شفا یافتهاند، اما ما از قافله جا ماندیم. حاجی احرام دگر پوش ببین یار کجاست، برو معرفت پیدا کن، برو معرفت حسینی پیدا کن، برو پیش این عزیز ارمنی و بگو چه کسی تو را به حسین(ع) نزدیک کرده، چه کسی دعوتت کرده که آمدی و عشقبازی میکنی، تا او بگوید روزن وصل به معشوق چگونه و کجاست. امسال گذشت. شما را به خدا سوگند، انسانها، مسلمانها، شیعهها، بیایید برای سال آینده سعی کنیم معرفت حسینی پیدا کنیم. خدا میداند خدمت به حسین و راه حسین اجرای بیروح و کلاسیک و مدواره و چشم هم چشمی و رقابتی در مراسم عزاداری به شکل امروزی نیست. و الله حسین (ع) نیازی به نور گردان و مجمرهای رنگین روی سر گذاشتن و دور خود چرخیدن ندارد، حسین نیاز به خون آلود شدن افراد سینهزن ندارد، حسین نیاز به مخارج گزاف در مراسماش ندارد. برای خدمت به حسین اینها محبت نیست، محبت حسینی معرفت حسینی میخواهد، و آن این است که هز زمان را عاشورا و هر مکان را کربلا بدانی. سرزندگی تو در مبارزه با جهل و جور و بیعدالتی، اجرای امر به معروف و نهی از منکر، اصلاح امور جامعه، اصلاح امور مردم، اصلاح امور دین، اصلاح امور زندگی، اصلاح امور فردی و جمعی مراد و مطلوب حسین (ع) است و حسین زنده به این خواهد بود که راه و هدف و فرهنگ او را در جامعه نشر و نهادینه سازیم. حسینی باشیم و حسینی بمانیم. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
ـ ظرف چند روز گذشته تعدادی از بوشهریها که از اقدامات همقطارانشان در تهران و یزد و سایر جاها با اطلاع شده دست به کار شدهاند تا یک نیروی داوطلب را تشکیل دهند.
