 |
||||
|
|
||||
|
زبان عاشقیزبان عاشقی
زبان عاشقی گم کردهام، بگشا زبانت را نشان زندگی بنهادهام، بنما نشانت را دلِ آزرده ام آوردگاه ننگ و ناموس است الا «شهنامه»ی من تازه فرما داستانت را! گل پروردهی من، در مسیر بادِ هرجایی است به بیت خاکسارم ده غرور ابروانت را چو قدت مصرعی خواهم که با هم آشنا سازد، شبان گیسوانت را، صباح بازوانت را، ندانم درعیانِ برقِ چشمانت چه پنهان است؟ فدا گردم عیانت را، ادا گردم نهانت را چو عمری درجهان خود، غم روی تو پروردم سزاوارم که بینم بی غمی های جهانت را؟ دراین شهری که گردونش به جزمشت غباری نیست گشا از سینهی تنگم شکوه کهکشانت را! در این عمر پریشان بینِ ابیات پریشانم زمانی باز خواهی یافت دنیای جوانت را |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
