 |
||||
|
|
||||
|
با یاد صادق هدایتبا یاد صادق هدایت
خاکستر زخمهای روزگار در منگنه ی تولد و مرگ می بارم گلویم را در شهری که شانههایش سال هاست داغ کویر را در بهتی عظیم/ می چرخاند و کسی نمی داند سرابی با غچه از کجا / آب می خورد! و از کدام سمت ابرهای آلوده خواب بر خاک می پاشند. • • • بیتابی عبور بال می زند در رگانم غرق سوسن است و ستاره دهانم! استخوانم… هجوم فصل هایی سرد را ورق میزند • • • هر روز / دیروز فردای نیامده را ـ قلم میزند کبودی تکرار حصار های نامریی انگشت های بیمار خار دیوار دار در نقشی نیامده/ می آیند. و انسان در منگنه ی تولد و مرگ باز هم / تجربه میکند غرابت خویش را. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
