 |
||||
|
|
||||
|
روزهای دشوار در انتظار کارگرانروزهای دشوار در انتظار کارگران
با افزایش تورم و گرانی روزهای سختی در انتظار جامعه کارگری ایران است زیرا با تشدید نابسامانی اقتصادی قشر کارگر اولین قربانی بوده و در معرض اخراج، کاهش دستمزد و … قرار میگیرند. جامعه کارگری ایران در دهه گذشته نیز مشکلاتی داشتند ولی طی 3 سال گذشته این مشکلات تشدید شده است و امروزه به حد غیرقابل تحملی رسیده است. مهمترین مشکلات جامعه کارگری در شرایط فعلی عبارتند از: 1ـ دستمزد اندک: تقریباً تمام کارگران زیر خط فقر زندگی میکنند. هزینه زندگی در شهرهای کوچک برای هر خانوار 4 نفری حدود 450 هزار تومان در ماه و در شهرهای بزرگ 650 هزار تومان میباشد که چنین در آمدی برای کارگران غیر ممکن است. بسیاری از کارگران به ویژه کارگران زن با دستمزد بسیار اندک (150 ـ 100 هزار تومان در ماه) بدون برخورداری از حق بیمه مشغول کار میشوند و تحت استعمار کار فرمایان قرار میگیرند. 2ـ قانون کار ناکارآمد: قانون کار ایران از یک نارسایی مزمن رنج میبرد. اولاً در قانون کار دریافت حقالزحمه بر اساس مدرک تحصیلی است نه مهارت و حرفه. در صورتی که یک کارگر ماهر در حد یک مهندس کارآیی دارد ولی قانون کار، ساز و کار لازم برای آن پیشبینی نکرده است. ثانیاً در قانون کار، نهادها و سندیکاهای مستقل کارگری در تصمیم گیریهای کلان و پیگیری مطالبات صنفی کارگران نقشی ندارند. دولت به ویژه وزارت کار کنونی در صدد اعمال نفوذ بر مجامع کارگری است که به دلیل خلاء قانونی است. 3ـ قراردادهای موقت: بسیاری از کارفرمایان برای فرار از پرداخت حق بیمه به کارگران شاغل با آنان قراردادهای موقت 3 ماهه منعقد میکنند و برخلاف قانون کار رفتار مینمایند. 4ـ ناکار آمدی تشکلهای صنفی کارگری: جامعه کارگری ایران از ناکارآمدی نهادهای مدافع حقوق کارگران رنج میبرند. ناکار آمدی تشکلهای کارگری قدرت چانه زنی کارگران را کاهش میدهد و باعث تضییع حقوق کارگران میشود. در حال حاضر خانه کارگر، اتحادیه آزاد کارگران و سندیکای کارگران سه تشکل مهم تشکیلات کارگری هستند که فاقد انسجام تشکیلاتی و همکاری فیما بین میباشند. از اینرو اثر بخشی آنان ضعیف است. لازم است فعالان کارگری یک نهاد مستقلی تحت عنوان «اتحادیه ملی کارگران» تشکیل دهند و تحت فرماندهی یک واحد فعالیت نمایند. نهادهای کارگری نباید وارد تشکیلات سیاسی شوند بلکه مدافع حقوق کارگران، ناظر بر عملکرد دولتمردان و حامی تولید ملی باشند. احزاب سیاسی و نهادهای دانشجویی با ایجاد کمیته کارگری از حقوق صنفی کارگران حمایت کنند. 5ـ اتحادیههای کارگری فاقد رسانه معتبر برای انتقال پیام خود به مردم هستند. کارگران بایستی درصدد پخش مستقیم برنامههای خود از صدا و سیما و شبکههای تلویزیونی ماهوارهای باشند و نیز روزنامه مستقل و سایت اینترنتی راه اندازی مینمایند. در حال حاضر روزنامه کار و کارگر تمام اخبار و گزارشات کارگری را تحت پوشش خود قرار نمیدهد و تحت سیطره خانه کارگر است. خانه کارگر نماینده تمام کارگران ایران نیست و نیاز به بازسازی تشکیلاتی و کادر رهبری دارد. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
