 |
||||
|
|
||||
|
بوشهر، شهر دیوارهابوشهر، شهر دیوارها
معضل دیوارهای اداره بندر بوشهر و نیاز به پاسخگویی مسئولان بر نقشه ایران، بوشهر، بیشترین مرز آبی و دریایی و دریایی را به خود اختصاص داده است، اما اگر از نقشه خارج شوی و این موضوع جغرافیایی را قصد کنی به عینه مشاهده می نمایی، متوجه می شوی کلمه«دریا» درهم ریخته و حرف اضافه ی "و" قاطی آن گردیده تا از آن، کلمه ای تازه واقعیت بگیرد با عنوان "دیوار" در اصل، دیوار واقعیت مشهود و فراوانی است که چشم رهگذران بندر بوشهر را به خود مشغول می دارند نه دریا. در این بندر جاده و راهی هم که رو به دریا باشد روبروی آن یا پشت آن، دیواری بلند گسترانیده شده تا بوشهر به شهر "دیوار ها" تبدیل شود. بوشهر اما در ازمنه ی گذشته این گونه نبود و به "شهر دریا" مشهور بود. "برادلی برت" انگلیسی در سفرنامه ی خود به بوشهر، این بندر را شهر دریا نامیده و سفرنامه ی خود را با عنوان "گذری به شهر دریا" چنین آغاز می کند: اگر شهری را بتوان دریایی نامید به درستی که آن شهر بندر بوشهر است. این شهر بر خلاف اکثر بنادر که در آن جا کمتر دریا نظر بیننده را جلب می کند در چنان سطح پایینی واقع شده که گویی همه جای شهر را آب فرا گرفته است. دم به دم که به بوشهر نزدیک تر می شوی چشم انداز آن جا را مبهم تر و غیر واقعی تر می بینی و چنان در می یابی که بوشهر میان دریا و اشعه ی خورشید جلوه گری می کند(1) واقعیت امروزه بوشهر اما چنین نیست و اگر "برت" اکنون به بوشهر سفر می کرد، عنوان سفر نامه ی خود را "گذری به شهر دیوارها" تغییر می داد. به واقعی سازمان و نهادهای رسمی و نظامی در بوشهر به گونه ای با کالبد این شهر رفتار کرده اند که گویا انسان و یا موجودی ذی حیات در آن زیست نمی کند و تنها ابواب جمعی آنها باید مصون از دیدگاه بیگانه یا دیگری قرار گیرد. دیوارهایی بلند که در آنها تابلوهایی برای هشدار و یا سیم های خاردار از دین منع ات می کنند و تو را نهیب می زنند که زودتر گذر کن! و این بیش از گرما و آب و هوای شرجی بوشهر، انسان را کسل و خسته می کند. از طنز های تراژیک این جا نیز این که بخش اعظمی از این دیوارها از آنِ سازمانی است که خود از ماحصل مراوده ی انسان و دریا شکل گرفته است. ارتفاع دیوارهای بلند اداره کل بنادر و کشتیرانی بوشهر گر چه طبق توافقنامه ی امضاء شده، می بایست کوتاه باشد و چشم انداز پشت آن هویدا، اما روز به روز به طول و عرض آن اضاف شده تا این سازمان، بیشتر شکل و شمایل قلطعه های نظامی کلاسیک و یا پادگان های نظامی کنونی به نظر آید. این نوع نگاه که حاوی نوعی پارانویای (مشکوک بر شمردن) رسمی است بر اساس شکل گرفته که همه قصد دزدی دارند و در برابر وسوسه ی دیدن اموال تحریک می شوند و چه بهتر که با دیوارهای بلند به نجابت این موضوع دامن زده شود!! از دیوارهای بلند که بگذریم به دیوارهایی تازه بر می خوریم که بر اساس توافقنامه آن با تبادار استاندار و میگلی نژاد شهردار و محمدی باغملایی مدیر کل میراث فرهنگی وقت، می بایست دیوارهای کشیده شده بر چشم انداز این خیابان به مدت 18 ماه به صورت بر پا و پس از آن فی الفور جمع گردد. اکنون اما، دو برابر زمان توافق شده بر این دیوارها گذشته است، ولی هنوز هیچ خبری از برچیده شدن آن نیست. خموشی و سکوت مدنی مردم این بندر نیز، مسئولان این سازمان را واداشته تا بر این دیوارهای موقت طرحی از دریا بکشند تا مردم بوشهر تن خود را بر آب دریای نیلگون نسپارند و ذهن خود را آماده سازند تا شاید فردا دریا تنها خیالی باشد برای ما، نه واقعیتی که بتوان در آن خیس شد و یا شنا کرد. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
