 |
||||
|
|
||||
|
گفتوگو با علی احمدی ـ سرپرست گروه موسیقی محلی نونوا:«پیشکش» 40 میلیون تومان هزینه در بر داشت؛ (بخش نخست)* از کی وارد کار موسیقی شدید؟چه زمانی موسیقی محلی را انتخاب کردید و گروهتان را در چه سالی تشکیل دادید؟
ـ من موسیقی را از سال 1373 با کار دانشآموزی شروع کردم. بعد از آن به طور حرفهای کار را با آقای محسن شریفیان در گروه موسیقی مروارید لیان دنبال کردم. تجارب خاصی از همکاری با شریفیان کسب کردم و از سال 1377 گروه موسیقی «جالبوت» را تشکیل دادم. بعد از مدتی هم تغییر نام دادیم به نام «گروه موسیقی نونوا». قبل از اینکه آلبوم «چیش انتظار» به بازار بیاید از سال 77 به بعد هم سه تا آلبوم تهیه کردیم. یکی به نام «یزله» بود که به دلایلی احساس کردم کار ضعیف است و کار را به بازار ندادم. بعد از آن «چیش انتظار» را به بازار دادم که خوشبختانه استقبال خوبی از آن شد. بعد از آن هم آلبوم «پیشکش» که یک ماهی است به بازار آمده است را ارائه کردم. * موسیقی شما چه تغییر و تحولاتی کرده که به «پیشکش» رسیده که به نوعی موسیقی تلفیقی است. آیا «پیشکش» یک موسیقی متفاوت از موسیقی محلی است؟ ـ بعد از مدتی که آلبوم «چیش انتظار» به بازار آمد تصمیم گرفتیم که موسیقی بوشهر با توجه به اینکه در داخل ایران و حتا جهان با اینکه خوب معرفی شده ولی هنوز در ایران، موسیقی بوشهر در خصوص بحث آلبوم موسیقی، به آن صورت خوب معرفی نشده است. به همین دلیل ما سعی کردیم کاری انجام دهیم که نسبت به شهرها از لحاظ شنوایی گسترده باشد. یعنی همه شهرها موسیقی ما را بشنوند، چون من اغلب شهرها که میرفتم آلبوم موسیقی بوشهر نبود و به این نتیجه رسیدم که باید کاری انجام دهیم که همه جای ایران، موسیقی بوشهر را بشنوند. روی همین موضوع ما آمدیم ترانههای محلی را به زبان فارسی برگرداندیم یا خود موسیقی را به نوعی تلفیق کردیم با موسیقی پاپ که گرایش به موسیقی سنتی دارد و احساس میکنم که موفق بودم و آماری هم که از فروش داریم و به اغلب شهرها هم که فرستادیم نتیجهی کار خوب بود و هماکنون هم درگیر پخش هستیم که بتوانیم بقیه شهرها هم کار را بفرستیم که موسیقی بوشهر بهتر شنیده شود. * از لحاظ سازبندی در کارهای جدید شما هم سازهای محلی غالب است؟ ـ غیر از ساز محلی که تقریباً نیانبان میشود و پایه کار معرفی میشود. ساز ضربی هم به صورت کلی مربوط به موسیقی ما نیست. مثل تمپو که ما استفاده میکنیم. به همین دلیل ما آمدیم تلفیقی از سازهای ضربی را کنار هم گذاشتیم مثلاً نوع تمپوها مثل تمپو معمولی و تمپو باس و یک ساز پرکاشن که جدیداً برای گروه طراحی کردیم. همچنین نوع کوکهای مختلف و نوع ترکیب سازبندی هم کاملاً جدید بود، به گونهای کار کردیم که یعنی یک چیزی که تا الان انجام نشده بود از کار در بیاید. بحث آهنگسازی هم همینطور بود. موسیقی ما در آلبوم پیشکش خیلی به موسیقی پاپ گرایش دارد به این دلیل که موسیقی پاپ، موسیقی مردمی است و سعی کردیم، مردمی فکر کنیم و مردمی بسازیم که همه بشنوند. * در کار موسیقی محلی؛ ترانه، تنظیم و آهنگسازی کدامیک کیفیت کار را بالا میبرد؟ ـ در بحث موسیقی همهچیز زنجیرهوار به هم وصلاند. ولی بیسِ کار، ترانه است که با ترانه شروع میشود و بعد ملودی و کلی کارها که انجام میگردد. سپس میرسد به بحث تنظیم، یعنی همه کارها را که جمعبندی کردی و به هدف اصلی کار که رسیدی، اگر شعر و موسیقی قوی باشد تنظیم خیلی تأثیرگذار است. * در بحث انتخاب ترانه، متن ترانه برایتان مهم است یا ترانهسرا؟ ـ نه، متن ترانه مهمتر است، چون ما خیلی ترانه داشتیم از ترانهسراهای مختلف. احساس کردم که با این سبک ترانه به کل ایران معرفی شویم. در یک سری از شهرها میبینید که چقدر ترانه بومی یا محلی است. حالا لهجهای که استفاده میشود خاص بوشهر است اگر بخواهیم گسترده شود باید خیلی به ترانه دقت شود. * شما با ترانهسرا به صورت حرفهای کار میکنید، یعنی به او هزینه میدهید؟ ـ من یک کار را با جناب بردبار خیلی دوستانه کار کردیم. با ترانهسراها همه دوستانه کار میکنیم اما از نظر مالی هم مشکلی نداریم. اگر دیدیم ترانهای خوب است خریداری میکنیم. * تا حالا بابت ترانه پولی به کسی دادهاید؟ ـ پول که نه، چون خیلی دوستانه بوده کار قبلی را با آقای غضنفر انجام دادیم و سپس عمرانی، یک کار هم با آقای بردبار، ولی پولی پرداخت نشده است. * وضعیت موسیقی محلی بوشهر از لحاظ کیفی چطور است؟ ـ موسیقی محلی بوشهر هم متأسفانه خیلی دارد به جاهای باریک کشیده میشود. اگر مسئولین مخصوصاً ارشاد به این موضوع حرفهای فکر نکنند حتماً به نابودی کشیده میشود. جدیداً در بوشهر گروههایی تشکیل شده است که مثلاً فردی تئاتر کار کرده و اصلاً زمینهی کارش تئاتر بوده، بعد دیده هیچ نتیجهای نگرفته یا هیچ درآمدی نداشته است. بنابراین آمده و یک گروه موسیقی تشکیل داده است، یا بچههایی هستند که کار عروسی انجام میدادند، دیدند پول اینجا خیلی بهتر است و آمدند در عرصهی کار موسیقی و متأسفانه دارند صدمه میزنند به موسیقی محلی و اگر ارشاد جلوی این قضیه را نگیرد حتماً همهی ما ضرر میکنیم. * یعنی نظر شما این است که ارشاد برای تشکیل موسیقی ناظر کیفی بگذارد؟ ـ صد در صد. مثلاً نگاه کنید ما آمدیم گروهی را که از سال 73 تشکیل دادیم ارتقاء دادیم و داریم کار میکنیم. 10، 15 سال است که با تمام سختی کار جنگیدیم. از مشکلات کنسرتها، شکست کنسرت یا بیپولی، خرجهایی که در مورد کاست انجام میشد مثلاً همین آخرین آلبوم ما تقریباً 40 میلیون تومان هزینه در بر داشته، فاکتورهای خیلی مهمی در این کار است. سختیهای مسایل خودش را دارد. ما اینقدر سختی کشیدیم مجوز گرفتیم از تهران. مجوز گرفتن خیلی سخت است. گرفتن مجوز آلبوم پیشکش تقریباً سه سال طول کشید. حالا یک گروهی میآید اصلاً کارش چیز دیگری است فقط بابت درآمدش وارد این عرصه میشود و متأسفانه کاش نرخهای ما را میدادند مثلاً میآیند ربع نرخهایی که ما اعلام میکنیم میگیرند و کار را خراب میکنند. |
تاکنون هیچ اداره ارشادی از مطبوعات محلی استان شکایت نکرده ولی میتوان به صراحت گفت که اداره ارشاد در زمان شفیعی بیشتر از تمامی ادارات دیگر از مطبوعات محلی شکایت کرده و گزارش خلاف نوشته ولی به دلیل واهی بودن شکایت نامبرده به جایی نرسیده و همهی شکایتهایش در مرحلهی دادسرا مختومه شده است، بعد از به نتیجه نرسیدن شکایتهایش اقدام به «تذکر محرمانه» به دلایل واهی نموده و همچنین سوبسید سهمیه کاغذ که به طور سراسری به کل مطبوعات کشور تعلق میگرفت، از تعدادی از مطبوعات فعال استان محروم کرده است. بن کارت های کتاب خبرنگاران و مطبوعات را فقط به عدهای خاص دادند که بعضی از آنها در تمامی زندگیشان یک خبر تنظیم نکردهاند. برای تحت فشار قرار دادن و تعطیلی مطبوعات تمامی آگهی ادارات را در اداره ارشاد تجمیع و تعدادی از مطبوعات منتقد را از آن محروم کرده است. خلاصه بیش از یک سال و نیم است که ارشاد تمامی مزایا و کمکهای خود به مطبوعات را از نشریات مهم بوشهری دریغ مینماید و به نوعی نشریات بوشهری را تحریم نموده است.
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
