 |
||||
|
|
||||
|
خواب دریا برای عزیز از دست رفته ام: منوچهر آتشیخواب دریا برای عزیز از دست رفته ام: منوچهر آتشی
که با شعر زیستن را به من آموخت حسین عسکری بعد از تو کدام شباهتی مرا/ شیدا می کند؟ کدام آینه دلم را/ پیدا؟ کنار این همه/ داغ/ زخم کدام صدا/ سوختن را ـ بر کتفِ جهان می نویسد. کدام زبانی/ عشق را ـ به شیوه ی نگاه تو/ ترجمه می کند! میان این همه فصل های خاکستری کدام شمشاد شرافت شانه های تو را دارد؟ کدام آسمان به اندازه ی چشم هایت/ آبی می بارد؟ کدام گلو این همه سبز/ سفید/ سرخ! بعد از تو کدام گیسو پریشانی مرا/ جمع تواند کرد؟ کدام جام؟ میان این همه بادهایِ سرد دریچه های بسته/ شکسته کدام دستی/ چراغ را لا به لای دریا و خاک ستاره را در نبض زمین و افلاک خواهد چرخاند. بعد از تو هر شب/ دریا خواب نهنگ می بیند دره و دشت خواب پلنگ و «پشتِ» تمام «کوه»ها/ کبود… |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
