 |
||||
|
|
||||
|
حاج ندوم احمدیان نیز سر به آغوش خاک کشید.شنبه ۰۶ اسفند ۱۳۸۴
حاج ندوم احمدیان نیز سر به آغوش خاک کشید. افسوس که یاران موافق همه از دست شدند/ در پای اجل یکان یکان پست شدند هنوز باورم نمی شود که حاج ندوم احمدیان مرده باشد. شاید همه کسانی که به دور از هیاهوهای معمول با او از نزدیک آشنا بودند با من موافق باشند که چه ذهن آرمان طلبی برای عمران و آبادی گناوه داشت.برای توسعه گناوه فردی کاملاً ناسیونالیست و رقابت طلب بود. اصرار داشت که اگر دیگر شهرها از امکانات رفاهی و اجتماعی بهره مندند از همت بلند خودشان است، نه از داشتن مسئولینی سرآمد!! معتقد بود اگر همت به خرج بدهیم و به سهم خویش وظیفه شناس باشیم می توانیم گناوه ای داشته باشیم آباد و سرآمد در میان شهرها و استانهای همجوار. اصرار عجیبی داشت بر پول خرج کردن در گناوه. درست 2 روز قبل از آن اتفاق تلخ دمادم غروب با او سوار ماشین بودیم و از سمت مرقد سیدرضا می آمدیم. از طرح های نام می برد که در اجرای آنها سهم یگانه و اساسی داشته است. از قبرستان جدید(که با نعش فرزندش و بی تردید خودش) افتتاح شد. از میدان تره بار، از شهر بازی، از شهرک توریستی در دست اجرا که جانش فدای آن شد و ... گاهی می گفت مردم گمان می کنند که من در اجرای طرح های مذکور سود برده ام، این درحالی است که خدا می داند در اغلب این طرح ها از جمله شهربازی و میدان تره بار از مایه نیز ضرر کرده ام. ولی باز لذت می برم؛ چون کاری کرده ام که برای زیبایی و رونق اقتصادی شهر موثرند. اغلب اوقات می گفت من اگر این سرمایه ها را صرف کارهای تجاری و زودبازده می کردم به مراتب سودمندی آن برایم بیشتر بود. اما اصرار دارم که پولم را صرف اموری کنم که در رونق شهر موثر باشد. خدایش رحمت همیشه این خاطره را نقل می کرد که: وقتی برای خرید سرسره و چرخ فلک شهر بازی به تهران رفته بودم یکی از مسئولین بخش عمرانی وزارت کشور خطاب به من گفت: حاجی آقا این طرح در گناوه جواب نمی دهد؛ چرا این قدر هزینه می کنید؟ در پاسخ به او گفتم: آقای مهندس شما موافقت خویش را اعلام کنید. من دوست دارم پولم را برای چرخ فلکی هزینه کنم که بچه کوچولوهای گناوه از آن استفاده کنند. سودمند بودن یا نبودن آن مهم نیست مهم آن است که من از اجرای این کار لذت می برم. خدایش بیامرزد |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
