 |
||||
|
|
||||
|
پارک محله هلالی؛ بدون صندلی!پارک محله هلالی؛ بدون صندلی!
علی مختاری وقتی از پارک نام برده میشود آدم به یاد سرسبزی و گل وگیاه میافتد و هوای پاک آن. به یاد نیمکتی که محل خوبی برای استراحت مسافر است. مسافرانی که بعد از یک دوره کار و تلاش به پارک میآیند تا خستگی کار را از تن و روح بزدایند. اما در خیابان هلالی سابق و خیابان کارگر فعلی پارکی وجود دارد که فاقد صندلی و نیمکت است. پارک محل بازی بچههاست و برای آنها ساخته شده است ولی بزرگترهایشان چه؟! پدر ومادرهایی که بچههایشان را به پارک میآورند چه کار کنند؟ باید فقط بایستند و تنها نظارهگر بازی بچهها باشند. مگر میشود پارکی که پدر بزرگها و مادربزرگها نوههایشان را به آنجا میآورند محلی برای استراحت و آسایش آنها نداشته باشد؟ آنها به بهانه نوههایشان از خانه بیرون میآیند و قدمزنان خود را به پارک محل زندگیشان میرسانند به امید آنکه در آنجا استراحتی کنند و از هوای تازه پارک بهرهای ببرند اما نه تنها نمیتوانند بلکه خستهتر و دل شکستهتر بازمیگردند و دردشان مضاعف میشود. کاش مسئولین شهرداری به پاس زحمات مردم در به پاک نگهداشتن محل زندگی خود، این خواستهی هر چند کوچک را برای این مردم انجام میدادند تا هم پارک محل رونقی میگرفت و هم دید مردم نسبت به مسئولین مثبتتر میگشت و هم این که پارک و محله زیباتر جلوه مینمود و هم زیبایی شهر را بیشتر میکرد. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
