 |
||||
|
|
||||
|
هنرمندی فرا اقلیمیهنرمندی فرا اقلیمی
اسکندر احمدنیا به عنوان تجلیل از شخصیت ممتاز و فرا اقلیمی بیضایی، صحنهی محدود این هفتهنامهی هنر دوست دست و بال آدم را میبندد. به فرا اقلیمی بودن بیضایی اشاره شد، اگر چه در آثار متعدد او، که از بهترین آفرینشهای هنری است، بیشتر در جستوجوی هویتی ایرانیست، اما از نظر خلاقیتهای هنری فرا اقلیمی است. نگاه بیضایی را میشود با نگاه حافظ در شعر مقایسه نمود. هیچ محقق ادبی نمیتواند صراحت خواجه شیراز را، سیاسیگر معرفی نماید. در درون شعر حافظ، طنز تلخ همیشهی روزگاران هست، عشق موج میزند، ناکامی هست، اندوه و مرثیه هست، اعتراض هست، انسان در شمایل گوناگون رفتاری وجود دارد، و از فحوای همهی اینها، یعنی عصارهی آنها، سیاست وجود دارد. بیضایی در یک نگاه وسیع این چنین است. هیچ گروه سیاسی و اجتماعی و هنری در یک بعد و زمینهی خاص نمیتواند او را منتسب به خود نماید. او هنرمندی به معنای مطلق آن فرا اقلیمی است. او متعلق به جامعه است که آن جامعه را «جهانی» میدانم. بیضایی آئینهی گوشهی پنهانی از جهان است که بر آن نور تابانیده است تا در انظار کل جهان پدیدار شود. دوربین بیضایی در جستوجوی مستمر خود نقشهای مختلفی را ایفا میکند و نهانهای گوناگون و متفاوتی که مجموعهی آنها کل جهان است را به سمت و سوی صحنه میراند. بیضایی را میتوان شاعر، موسیقی دان، جامعهشناس، روانشناس، نقاش، سینماگر، نویسنده و مورخ نامید، اما بیضایی قاضی نیست، قضاوت نمیکند، شعار هم نمیدهد، قضاوت و برداشت از آن چه را که ارائه میدهد به عهدهی مخاطبان خود نهاده است. کار او زیر و زبر کردن است. در این کند و کاوها، بیضایی آن چه را که به دست میآورد فقط به تماشا مینهد. در بارهی بیضایی خارج از ظرفیت تمامی جراید جهان میتوان سخن گفت. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
