 |
||||
|
|
||||
|
گفتو گو با مسیح علینژاد: خبرنگاران فقط به دنبال انتقاد سازنده هستندگفتو گو با مسیح علینژاد: خبرنگاران فقط به دنبال انتقاد سازنده هستند
گفت و گو: مریم خوئینی پیش آغاز: " مسیح علینژاد" خبرنگار پُر توان و فعالیست که پس از انتشار فیش حقوقی نمایندگان مجلس هفتم از مجلس اخراج شد. با وی دربارهی عملکرد یک سالهی مجلس، چالشهای بین مجلس و دولت و برخورد نمایندگان با خبرنگاران پارلمانی به گفتوگو پرداختیم: عملکرد مجلس را در یک سال گذشته چه طور دیدید؟ - به باورِ من مجلس از آغاز بر شعارهای پوپولیستی و ایجاد تغییر در وضعیت زندگی معیشتی تأکید داشت و در کشمکشهای به وجود آمده با دولت نیز تنها به دنبال اثبات جایگاه خود در میدانهای انتخاباتی آینده بود. مجلس هفتم زمانی که در جایگاه قانونگذاری قرار گرفت تازه متوجه انتقادهای بیاساساش نسبت به دورههای پیشین شد و خود نیز در دام انتقادات گذشتهی خود گرفتار گردید. یکی از ملزومات حکومت داری این است که مجلس وارد کشمکش و بگو مگوی سیاسی بشود اما این کشمکشها و بگو مگوها تعریف مشخصی نداشت و تبدیل به یک روند خسته کننده شد که هیچ نتیجه و فرجام مثبتی نیز نداشت. مجلس هفتم در اکثر کشمکشها با دولت به نوعی به دنبال سهمخواهی و تلاش برای این بوده که جای خودش را در عرصهی معادلات سیاسی و انتخابات آینده کشور باز کند. البته عملکرد آن از برخی جهات قابل تقدیر است، چرا که به این درک رسید که در مقابل دولت هم سو، نباید چشم و گوش بسته همهی تصمیمات را بپذیرد. این مجلس به دولت همسوی خودش برای تشکیل کابینه در یک اقدام بیسابقه « نه» گفت و چهار وزیر پیشنهادی احمدینژاد را نمیپذیرفت، اما از سوی دیگر همین مجلس فاجعه آفرید و در قدمهای بعدی به دنبال سهمخواهی از دولت بود و این که نیروهای خودش را وارد کابینهی احمدینژاد کند، کسانی را که هیچ گونه شایستگی و سنخیتی با حوزههای مرتبط ندارند را معرفی کرد. به طور مثال وزیر آموزش و پرورش که پیشنهاد احمد توکلی بود یا وزیر علوم که به پیشنهاد با هنر وارد کابینهی دولت شد. بعد از این مجلس دیگر برای ورود افراد به کابینهی دولت نهم قدرت همیشه را برای نظارت بر عملکرد ایشان نخواهد داشت و نمیتواند بار دیگر "نه" بگوید و وزرا را به استیضاح بکشد، چرا که افرادی که وارد کابینه شدند حامیان قدرتمندی در مجلس دارند. این اتفاق یکی از خطراتِ یک دست شدنِ حاکمیت بود. برخورد نمایندگان با خبرنگاران پارلمانی را چگونه ارزیابی میکنید؟ - نمایندگان اصولگرا به اطلاع رسانی و گردش آزاد اطلاعات اعتقاد نداشتند و از همان ابتدا خبرنگاران و اصحاب رسانه برای به دست آوردن جایگاه خود در حوزهی خبررسانی پارلمانی به شدت با مشکل مواجه شدند. در واقع نمایندگان همیشه با یک سوء تفاهم و شک و شبههی عظیم به جماعت خبرنگار نگاه میکردند. کشمکش بین جماعت خبرنگار و نمایندگان مجلس به سرعت از هر دو طرف انرژی میگرفت و در نهایت به نقطهی مثبتی نیز نرسید. هم اکنون بخشی از مجلس به وظیفهی ذاتی رسانهای تن دادهاند اما بخشی دیگر از مجلس هنوز سایهی خاکستری تردید را در باورشان نسبت به خبرنگاران دارند و فکر میکنند خبرنگاران به دلیل تضعیف نمایندگان در مجلس رفت و آمد میکنند، در صورتی که چنین چیزی نیست. خبرنگاران فقط به دنبال انتقاد سازنده هستند و چه بسا نمایندگان مجلس را هم یاری کنند. از برخورد مجلس با خودتان بگویید. ـ ترجیح میدهم در این زمینه صحبتی نکنم. تردید مجلس هفتم در روزهای اول خیلی فراتر از روزهای بعد بود، بنابراین از بین خبرنگاران باید یک نفر انتخاب میشد که به نوعی از این مجموعه زهر چشم گرفته شود. متأسفانه قرعه به نام من افتاد. لذا بعد از آن مقاومتی که خبرنگاران داشتند و موضعگیری شفاف جامعهی رسانهای کشور در قبال اخراج یک خبرنگار باعث شد که مجلس هرگز نتواند در آینده دست به چنین اقدامی بزند. مجلس در گامهای بعد محتاطتر عمل کرد. البته سعی میکنم راجع به خود چیزی نگویم برای این که نمیخواهم مسئله شخصی شود. مجلس در حوزهی کلان نیز قابل نقد است، لزومی ندارد به دلیل این برخورد آن را نقد کنم. به عنوان مثال باید ادبیات غیردیپلماسی برخی از نمایندگان از جمله نمایندهی بوشهر در مواجهه با سیاستهای خارجی را نقد کنم که قابل نقدتر از برخورد قهری آنان با من است، زیرا ممکن است در برخورد اول منافع محدودتری از جمله حقوق خبرنگاران مورد تهدید قرار گیرد. تلاش میکنم از گلایههای شخصی از مجلس بگذرم و نوشتههایم نیز رنگ و بوی دلخوری شخصی به خود نگیرد، شاید که نقد من اثری در رفتارِ گاه غیر منطقی نمایندگان بگذارد. |
تاکنون هیچ اداره ارشادی از مطبوعات محلی استان شکایت نکرده ولی میتوان به صراحت گفت که اداره ارشاد در زمان شفیعی بیشتر از تمامی ادارات دیگر از مطبوعات محلی شکایت کرده و گزارش خلاف نوشته ولی به دلیل واهی بودن شکایت نامبرده به جایی نرسیده و همهی شکایتهایش در مرحلهی دادسرا مختومه شده است، بعد از به نتیجه نرسیدن شکایتهایش اقدام به «تذکر محرمانه» به دلایل واهی نموده و همچنین سوبسید سهمیه کاغذ که به طور سراسری به کل مطبوعات کشور تعلق میگرفت، از تعدادی از مطبوعات فعال استان محروم کرده است. بن کارت های کتاب خبرنگاران و مطبوعات را فقط به عدهای خاص دادند که بعضی از آنها در تمامی زندگیشان یک خبر تنظیم نکردهاند. برای تحت فشار قرار دادن و تعطیلی مطبوعات تمامی آگهی ادارات را در اداره ارشاد تجمیع و تعدادی از مطبوعات منتقد را از آن محروم کرده است. خلاصه بیش از یک سال و نیم است که ارشاد تمامی مزایا و کمکهای خود به مطبوعات را از نشریات مهم بوشهری دریغ مینماید و به نوعی نشریات بوشهری را تحریم نموده است.
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
