 |
||||
|
|
||||
|
«کلات کورو» نشانگر قدمت کاکی«کلات کورو» نشانگر قدمت کاکی
در بخش کاکی، آثار و بناهای تاریخی متعددی به جا مانده که حکایت از قدمت زیست بوم در این ناحیه از دشتی بزرگ دارد و به ویژه نشانهای از اهمیت خطهی کاکی ـ ماندستان قدیم ـ در برخی از دورههای تاریخی میباشد. پیش از این، تعدادی از این آثار توسط نگارنده در همین نشریه به صورت سلسله مقالاتی تحت عنوان «آثار و بناهای تاریخی دشتی» معرفی گردیده و اینک در ادامهی همان مباحث به معرفی یکی دیگر از آثار قدیمی دشتی میپردازیم: در فاصلهی اندکی از شهر کاکی و قسمت جنوبی آن، آثاری از یک روستا وجود دارد که به آن «کورو» میگویند. در کنار همین روستای مخروبه، درهای به نام «کورو» است. اگر از طریق بستر همین دره رو به سوی مشرق گام نهیم، بعد از عبور از خرابههای قلعهی تنپلو و روستای بنیاد به کوه کاکی خواهیم رسید. از این جا درهی مذکور دارای پیچ و خمهای فراوان همراه با دو دیواره بلند میگردد به طوری که هر چه پیشروی میکنیم، این دیوارهها مرتفعتر میگردند. این دره در برخی نقاط چنان عریض و مسطح است که اتومبیل قادر به عبور از آن هست و در نقاطی دیگر چنان تنگ و ناهموار که چهار پاهم به سختی در آن حرکت میکند. علی ای حال بعد از عبور از مسیری تقریباً صعبالعبور به جایی میرسیم که نشان از پایان دره دارد. در این قسمت قلهای رفیع قرار دارد و کنار آن منطقهای صاف و مسطح است که در فصل بهار پوشیده از علفهای فراوان و گلهای رنگارنگ میشود. به این قله، بومیان «کلات کورو» یا « کلات شاه ابیدردا» میگویند. برای رفتن به بالای این قلهی بلندـ که از روی آن میتوان به راحتی خلیجفارس و دشتهای اطراف را دید ـ یک راه بیشتر وجود ندارد و آن هم ضلع شمالی قله است. در دیگر اضلاع و جهات پرتگاههای مخوف و ترسناک قرار دارد که بالا رفتن را غیر ممکن میسازد. از پای قله تا فراز آن راهی نیست اما همین راه کوتاه به خاطر شیب تند و صخرههای فراوان، حسابی انسان را زمینگیر میکند، با این همه این وضعیت چندان دوام نمیآورد و با رسیدن به بالای قله و دیدن آثاری از عهد قدیم که در پهنای وسیعی از قلهی کوه پخش شده تمام مرارتهای مسیر طی شده فراموش میشود. این جا "کلات کورو" است و نشان دهندهی قدمت زندگی انسانی در این ناحیه از نواحی دشتی بزرگ، یعنی کاکی ـ ماندستان قدیم ـ است. آثاری که در این جا اکنون مشهود است عبارتند از: چندین اشکفت و اقامتگاه کوچک ساخته شده از سنگ و گل و ساروج؛ دیوارههای سنگ چینی و ساروجی؛ پی و شالودهی اتاقهای قدیمی؛ قطعات فراوان از ظروف سفالی به رنگهای مختلف و یک نوع آلت جنگی به نام گوپال یا پای عرب. برخی از معمرین و مطلعین محلی معتقدند که قدمت این آثار به قبل از دورهی اسلامی بر میگردد و بر این باورند که در آن دوران برای اطلاع رسانی و رسانیدن خبرها و اتفاقات مهم به مرکز حکومت در نقاط مرتفع کوهها و در فاصلههای معین، آتش بر میافروختهاند و این قله یکی از آن نقاط بوده است. البته ناگفته نماند که در دوران اسلامی هم این مکان، محل سکونت بوده و بزرگی به نام "شاه ابی دردا" که بومیان وی را امامزاده میدانند و اکنون قبرش در غرب روستای بنیاد زیارتگاه دوستداران است، به علت اختلافی که با افراد پایین کوهی داشته، به این قله پناه میبرد و سالها در همین جا سکونت اختیار کرده است و به همین خاطر است که به این مکان «کلات شاه ابیدردا» هم میگویند. کلام آخر این که با توجه به شواهدی از جمله عدم تزیین ظروف سفالین موجود در محوطه، جای هیچ شک و شبههای باقی نمیماند که این آثار مربوط به قبل از اسلام است؛ لذا شایسته و بایسته است کارشناسان تلاشگر میراث فرهنگی که همواره در معرفی آثار تاریخی منطقه کوشا بودهاند، دربارهی این آثار نیز کاوشهای علمی دقیق انجام دهند تا دوره و تاریخ دقیق آنها معلوم گردد و به یقین اگر چنین کاری صورت گیرد نکات جالبی آشکار خواهد شد. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
ـ ظرف چند روز گذشته تعدادی از بوشهریها که از اقدامات همقطارانشان در تهران و یزد و سایر جاها با اطلاع شده دست به کار شدهاند تا یک نیروی داوطلب را تشکیل دهند.
