 |
||||
|
|
||||
|
شعرکاش میتوانستم ...
به: دستان پر از التیام ادکتر "عبدالرحیم مهرور" دخمهای پر از سبز پر از سنبله و بتادین پر از حیات که سوسوی زرد چراغی ... وحشت؟ دخمهای میان ماندن و؟... و دستانی که از پا تا کمر و از ناخن تا مو لرزش؟ دخمهای، سپید، سرخ و گاهی زرد دخمهای متمایل به کرامتِ بهشتیِ دستان تو کاش میتوانستم بسرایمت عظیم همچون خلیجفارس. تمام کتابهای "دارا" و تمام مدادهای "آذر " تو را و مرا باز نمیگرداند به آب ـ بابا حتی ا گر تمام مردها در باران بیایند و آن مرد هنوز در سبدش انار داشته باشد... باور کن! روباه را و کلاغ را. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
