 |
||||
|
|
||||
|
بیتالمال / اموال دولتی میراث فرهنگی (4)بیتالمال / اموال دولتی میراث فرهنگی (4)
بخش دهم لزوم بازنگری و ایجاد تغییرات بنیادی در ساختار تشکیلاتی و سازمانی میراث فرهنگی و ضرورت تفکیک وظایف و عملکرد مدیریتی آن به منظور حصول بهرهوری بهینه، در تاریخ 27/8/1360 و بر اساس مصوبهی هیأت محترم وزیران موجب انتزاع واحدهای استانی و برخی از واحدهای فرهنگی (ویژه معرفی میراث فرهنگی) از وزارت فرهنگ و آموزش عالی و ادغام آن در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد، اما باقی ماندن بخشی از زیر مجموعهی مرتبط با این امر در وزارتخانهی پیشین و انجام وظایف موازی و اجرای سیاستهای دولت وقت در خصوص ادغام دستگاههای اجرایی با شرح وظایف مشابه و ایجاد مدیریت متمرکز باعث تشکیل سازمانی جدید با نام "سازمان میراث فرهنگی" در سال 1364 گردید که البته مجدداً به وزارت فرهنگ و آموزش عالی وابسته بود. تصویب اساسنامهی تشکیلات نوین در سال 1367 و تعیین وظایف قانونی و شرح اهداف مورد نظر، انسجام بیشتری به این مجموعه داده و کلیهی واحدهای پراکنده و عهدهدار امور میراث فرهنگی را زیر یک چتر هدایت و فعالیتهای مربوط به آن را قانونمند نمود. شورای عالی اداری در جلسهی 19/1/1373 به پیشنهاد سازمان امور اداری کشور و به منظور افزایش کارآیی سازمان و تمرکز در مدیریت دستگاههای فرهنگی، سازمان میراث فرهنگی کشور را از وزارت فرهنگ و آموزش عالی منفک و به و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ملحق نمود.(14) در تداوم این نقل و انتقالات و ثابت نگه داشتن نسبی این وضعیت در مدت قریب به ده سال، از اواخر سال 1382 و ابتدای 1383 بار دیگر با انحلال سازمان ایران گردی و جهانگردی، سازمان میراث فرهنگی نیز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتزع و به نهاد ریاست جمهوری با عنوان "سازمان میراث فرهنگی و گردشگری" میپیوندد. تشکیلات جدید با عمر کوتاه دو ساله بار دیگر دستخوش تحول و تغییراتی نوین میشود. صنایع دستی ایران که خود دارای تشکلی جدا و سازمان یافته، تحت عناوین "مدیریت صنایع دستی" یا شرکت صنایع دستی (دولتی) به صورت واحدهای تقریباً مجزا و مستقل در استانها مشغول به کار بودند، بنا به ابلاغ مصوبه جدید شورای عالی اداری از روزهای آغازین سال 1385 (سال گذشته) منحل و تحت پوشش سازمان میراث فرهنگی و گردشگری قرار میگیرند. هم اکنون سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری که حاصل ادعام سه بخش دولتی در یکدیگر است با اضافه نمودن نام هر استان در انتهای همین عنوان و تحت نظارت و کنترل (مدیریت) متمرکز یکی از معاونین ریاست جمهوری از تاریخ ذکر شده و با عنوان جدید به فعالیت ادامه داده و در تلاش است تا ضمن تثبیت نظام تشکیلاتی و اداری و جلوگیری از نقل و انتقالات دائم (تفکیک و ادغام) و تغییرات ساختاری مکرر، توجه و توان و برنامهریزی خود را معطوف و مصروف وظائف و تکالیف اصلی نماید. لذا با انتصاب کارشناسان واحدهای معاونت سازمان (استان بوشهر) در سه بخش حفظ و احیا، پژوهشی و معرفی و آموزش و این ایده را عملی نموده است. در این راستا مرمت و بازسازی مجموعههای فرهنگی، اماکن و بناهای بافت قدیم، ثبت آثار تاریخی و تعیین حریم آنها به عهدهی معاونت حفظ و احیاء، بررسی و شناسایی آثار باستانیـ تاریخی و فرهنگی و کاوش و حفاری علمی، پیمایش (پیاده روی در بیابان و تپهها به منظور یافتن آثار مدفون شده)، مردم شناسی و بررسی آداب و رسوم یا فرهنگ بومی مردم فولکلور به عهده معاونت پژوهشی و برگزاری نمایشگاهها، تأسیس موزه، امور صنایع دستی و آموزش و ساماندهی اموال منقول تاریخی را معاونت معرفی و آموزش در حیطه وظایف خود دارد. (اموال غیر منقول در واحد املاک با مدیریت حقوقی اداره کل امورحقوقی و املاک بررسی و رسیدگی میشود) تشکیل سازمان میراث فرهنگی کشور که از ادغام و الحاق چندین اداره و واحدهای مستقل یا زیر مجموعهی وزارتخانههای یاد شده به وجود آمده، با عنایت به تغییرات فراوانی که طی سالهای متمادی (نزدیک به یک قرن) پتانسیلهای بالقوه و بالفعل کارشناسان و کارکنان کلیدی و سایر متصدیان و مسئولان را سرگرم ادغام و تفکیک ساخته بود، از اساسیترین و مهمترین اقدامات تشکیلات اداری ایران است زیرا عدم هماهنگی و انسجام، تعدد واحدهای تصمیم گیرنده و مداخله کننده، تداخل وظایف و امور مهم در یکدیگر، سردرگمی و ضعف مدیریت کنترل و نظارت، عدم تمرکز و مدیریت چندگانه و متناقض باعث خسران و زیانهای مشهود و متعددی در این بخش گردیده و دست چپاول گران و غارتگران آثار فرهنگی و تاریخی این مملکت را باز نگه داشته تا جولان بدهند و به سهولت سرمایههای این مرزو بوم را به غارت برند که با مدیریت بخردانه و مدبرانهی سالهای اخیر، امید است شاهد رفع این معضل باشیم. |
طبق روال معمول "نصیر بوشهر" در هنگام ورود استاندار جدید، 
در سال 1907 میلادی به روایت روزانه
